Het inmiddels vermaarde lot van Hennie wees Marrie Boot aan als mijn kerkmaatje. En een geschikte locatie was snel gevonden. Het Arboretum met nog steeds veel bloeiende heesters zoals op de foto is te zien. Het was een mooi en gezegend gesprek dat Marrie en ik al wandelend in de natuurpracht hebben gevoerd. Onze levenspaden met de highs en lows.
En centraal de steun die we in ons geloof mogen ervaren en de belangrijke rol die onze wijkgemeente daarin ook speelt. De talloze voorbeelden van menselijke warmte en onderlinge verbondenheid die we beiden hebben ervaren. En dat bemoedigt en geeft ook hoop voor de toekomst. Zijn hand laat niet los.
Ralph ter Hoeven