Op 9 september jl. togen we in de ochtend met de auto naar de Kunsthal, alwaar het even zoeken was naar een parkeerplaats. Johan was daar nog niet eerder geweest, hoewel hij in Rotterdam zijn scholing tot econometrist had gevolgd en jaren als hoogleraar aan de Erasmus Universiteit had gewerkt. Maar in een stad werken is toch anders dan in een stad wonen, zelfs als je ernaast woont in Capelle aan den IJssel! Toen we de ingang hadden gevonden, kregen we aldaar een ‘entrée polsbandje’ tegen betaling om.
Tijdens het ophalen van Johan en de rit naar het museum hadden we al enigszins kennis met elkaar gemaakt en bij een kopje koffie vervolgden we ons gesprek. Lief en leed werd gedeeld.
Na de koffie kozen we voor de tentoonstelling de Blue Zone en Fashion Army. Onze mening over welke van de blauwe kunstvoorwerpen we mooi en minder mooi vonden en wat we zelf wel in ons huis zouden willen ophangen of neerzetten, kwam vaak overeen!
Johan heeft als jongeman in het leger gediend, vandaar zijn belangstelling voor Fashion Army. Hij had en heeft grote bewondering voor de piloten, die ook heden ten dage allerlei vluchten uitvoeren. Vooral in oorlogstijd betekende het vaak dat het je leven kostte.
We reden terug naar Kralingen alwaar we ons in de Nachtegaal tegoed deden aan een verlate lunch van spekpannenkoek en poffertjes met warme kersen. We spraken en filosofeerden over wat ons vroeger en nu, dichtbij en veraf bezighield en houdt.
Bijzonder was dat we tussen 1974 en 1980 in hetzelfde gebouw hebben vertoefd. We hebben elkaar daar niet ontmoet, want het vak econometrie maakte geen onderdeel uit van de studie Bedrijfssociologie. Tevens was het opmerkelijk, dat onze weg in ons geloofsleven overeenkomsten vertoont. Waar Johan bijbeluitleg en verkondiging in zijn vroegere geloofsgemeenschap en ik het pastorale werk niet beroepsmatig hebben uitgeoefend, hebben we dat naar hartenlust in onze vrije tijd kunnen doen. Hoewel Johan nog maar kort in Kralingen woont, voelt hij zich goed thuis in zowel de kerkdiensten van Hervormd als Protestants Kralingen. Zo is de zondagmorgen aan hem welbesteed.
Terugkijkend op onze ontmoeting concludeerden we dat we na al het blauw dat we hadden aanschouwd, bepaald niet “ins Blaue hinein” hadden gesproken met elkaar.
Annie van Hoof