Is je kijk op het leven door deze reis veranderd of heb je iets over jezelf geleerd?
“Ja, ik denk dat deze reis vooral heeft geleid tot een sterkere bewustwording. Enerzijds is het heerlijk om zo’n reis alleen te maken en daardoor dichter bij jezelf te komen. Anderzijds word je op sommige momenten ook geconfronteerd met eenzaamheid en dat is niet altijd prettig. Uiteindelijk zijn we toch een beetje kuddedieren. Hoe zelfstandig we ook zijn, we hebben elkaar nodig. Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik heb meegenomen.”
Ongetwijfeld was je gewaarschuwd voor valkuilen. Heb je die ook ervaren?
“Absoluut. Ook al ken je de valkuilen. Sommige ervaar je pas als je er middenin zit. Zo had ik de kou en de sneeuw in de Jura en de Alpen behoorlijk onderschat en had eigenlijk te weinig warme kleding meegenomen. Op sommige dagen, met ook nog eens mist en regen, was het echt afzien. Het aantal sokken dat ik had meegenomen was voor het mooi duidelijk te weinig. Als je niet steeds op tijd verwisselt liggen blaren al snel op de loer. Tja en achteraf was ik toch blijkbaar te zwaar belast en dat leidde tot een wel heel vervelende valkuil —> hielspoor …..wow en dat doet echt pijn.”
Zou je zo’n camino opnieuw doen en wat zou je dan anders aanpakken?
“Zo’n lange reis zou ik niet snel meer maken. Na twee keer een langere tijd van huis te zijn geweest te zijn voelt dat als een gepasseerd station.
Deze laatste reis duurde van 2 maart tot 14 mei 2026.
Toch wil ik mijn betrokkenheid bij het pelgrimeren graag behouden, maar dan in een andere vorm. Het lijkt mij mooi om samen met Ria nog eens terug te gaan naar hetzelfde gebied, maar dan als vrijwilliger. Misschien trekken we van herberg naar herberg, waar we ons ‘in dienst’ stellen van de pelgrimsgangers, die daar overnachten. De warmte en gastvrijheid die ik onderweg heb ervaren hebben namelijk diepe indruk gemaakt. Je wordt toch een beetje aangestoken door het ‘Pelgrimsvirus.’ (ha-ha)”
Hoe heb je de uiteindelijke intrede in Rome ervaren?
“Ach weet je, na alle rust en stilte was de aankomst in Rome opeens een enorme overgang. Overal was het druk en levendig.
Als pelgrims werden we wel meteen herkend en kregen veel belangstelling en leuke reacties. Bovendien heb je dan tevens voorrang om de Sint-Pietersbasiliek in te gaan. Op een gegeven moment hadden we nog een bijzondere ‘ontmoeting’ met de paus, die vrolijk in zijn pausmobiel over het Sint-Pietersplein reed.
Verder hadden we en route, in een speciaal paspoort, stempels verzameld als bewijs dat we de tocht ook daadwerkelijk hadden gelopen. Het ontvangen van de allerlaatste stempel in Rome voelde dan ook als een bekroning op alle inspanningen en maakte de pelgrimage compleet.”
Op welke manieren onderhield je het contact met het thuisfront?
“In feite via alle gebruikelijke communicatiemiddelen. Zo hield ik een speciaal blog bij via Facebook en Polarsteps, maar het meeste contact verliep toch via FaceTime. Om mijn telefoon onderweg voldoende opgeladen te houden, had ik een powerbank meegenomen. Gelukkig was de bereikbaarheid op de meeste plaatsen goed. Het was prettig om mijn ervaringen al tijdens de reis met familie en vrienden te kunnen delen.”
Wat adviseer je mensen, die ook overwegen zo’n reis te maken?
“Het belangrijkste punt is : Ben je bereid om offers te brengen, want een pelgrimage vraagt namelijk om een aantal bewuste keuzes.
– Bereid je goed voor, zowel fysiek als mentaal.
– Houd er rekening mee dat een pelgrimage geld kost.
– Besef dat je ‘thuis’ en de mensen om je heen ongetwijfeld zult gaan missen.
– Verdiep je vooraf in de mogelijke valkuilen
…….en dan is er de belangrijkste stap:
Ga je het ook daadwerkelijk doen?
Dat innerlijke verlangen om op weg te gaan is de belangrijkste drijfveer, ook in het besef dat je tijdelijk afstand neemt van je vertrouwde omgeving en je inner circle.
Je krijgt er echter ook zoveel voor terug. De momenten van afzondering zijn heel bijzonder en waardevol. Ze bieden ruimte voor bezinning, persoonlijke verdieping en nieuwe inzichten, die je nog lang in je leven zult meedragen.”
Als je één herinnering aan deze tocht voor altijd zou mogen bewaren, welke is dat dan?
“Poeh, daar moet ik eerlijk gezegd even over nadenken……”
Nog diezelfde dag stuurde Gerard mij zijn reactie :
“Ik heb nog eens goed nagedacht over jouw vraag en ik ben uitgekomen bij de voetwassing, zoals die ook op de foto te zien is. Vrijwilligers, die werken in een ostello (herberg) in San Gimignano wassen elke avond de voeten van de pelgrims die daar overnachten. Zij doen dit als een teken van toewijding en liefde, in navolging van Jezus.
Ik was erg onder de indruk van dit eenvoudige, maar betekenisvolle gebaar. Het is dan ook een herinnering die mij altijd zal bijblijven.”
Met deze prachtige slotconclusie eindigt het indrukwekkende verhaal van Gerard Bergshoeff over zijn Voetreis naar Rome.
Graag wil ik Gerard hartelijk bedanken voor zijn openhartigheid en de mooie gesprekken die de basis vormden voor deze tweedelige publicatie en hoop dat u als lezer beide verhalen met veel interesse en plezier hebt gelezen.
Om het te mogen schrijven was voor mij in ieder geval een boeiende en inspirerende opdracht.
Dorothea van Santen – Kloosterman