Van de week zaten we aan tafel met een vrouw die net uit het buitenland kwam en pas begonnen was om de Nederlandse taal te leren. Zij vertelde haar levensverhaal in het Nederlands dat zij kende, want wij spreken totaal geen Arabisch. We hebben een deel van haar verhaal begrepen en zagen aan de emoties wat de impact van dit verhaal is op haar leven nu.
Het lukte haar niet om ons haar hele verhaal, met alle details en daarbij behorende emoties, duidelijk te maken: wij spreken haar taal niet en zij de onze niet. Met moeite en handen en voeten, en het onvolprezen google-translate, heeft ze in onze taal haar verhaal uitgelegd, en dat was niet volledig, maar gaf ons wel een indruk van haar leven en geschiedenis.
Een ander voorbeeld is het moment dat een doctoraal student wiskunde en natuurkunde mij de relativiteitstheorie van Einstein probeerde uit te leggen. Hij begreep het, maar ik had geen kapstok om zijn uitleg aan op te hangen, het bleef abacadabra voor mij. Een theorie die waar is, maar waar ik maar heel weinig van begrijp. Het was iets met tijd als 4e dimensie en de kromming van de tijd, zodat dingen niet perse lineair hoefden plaats te vinden. Begrijpt u het?
Zo is het ook met God. Hij moet in de beperktheid van onze taal en voorstellingsvermogen Zijn verhaal vertellen, en daarmee snappen wij maar een deel van Zijn verhaal.
En nu zijn er in Zijn verhaal nog wel wat punten die tegenstrijdig op ons over komen, die volgens ons niet samen kunnen gaan. Je kunt niet een ‘verterend vuur’ en ‘Liefde’ zijn, ‘Almachtig’ zijn en ‘Machteloos’ toekijken, ‘Opdracht geven je vijanden uit te moorden’ en ‘je vijand lief te hebben, de andere wang toe te keren’.
Het feit dat ik het niet begrijp, het niet in mijn denkkader past is geen reden dat het niet waar kan zijn, en misschien is ‘de waarheid’ wel niet zo rechtlijnig als wij denken. Het zou hetzelfde zijn als Einstein voor gek verklaren, omdat ik het niet begrijp. Bij grotere verhalen past mij bescheidenheid en vertrouwen in dat grotere, hogere, in God.
Setkin Sies